طبق برسی های انجام شده نخستین فردی که نامی از او در منطقه میمه به ما رسیده فردی به نام بهمن بوده که از سرداران سپاه هخامنشی است . ساکنان اولیه ی این ناحیه همان سپاهیان هخامنشی بوده اند که برای ارتباط بین جنوب و غرب از این ناحیه به عنوان پست حفاظت دولتی استفاده می کردند . بعدها این منطقه به صورت یک اردوگاه بزرگ دولتی در آمده که قسمتی از سپاهیان بهمن بن اسفندیار در آن به طور دائم اقامت یافته اند . وجود سطح وسیعی از دشت های جلگه ای و مرغوبیت خاک کشاورزی منطقه از یک سو و عدم کفایت چشمه سار های منطقه و خشک سالی احتمالی سپاهیان بهمن را بر آن واداشته تا به خاطر جبران کمبود آب و افزایش مقدار بازدهی آب متفکرانه قناتی به طول چندین کیلومتر در دامنه غربی رشته کوه کرکس حفر نمایند که در نوع خود بی نظیر و کاریز های دو طبقه و دریاچه سد آن در جهان منحصر به فرد است . هنوز هم بعد از گذشت دو هزار و پانصد و اندی از آب آن کاسته نشده و هم چنان جاری است . قنات مذکور به یمن و مبارکی و بنا به اعتقادات دینی زردشتیان آن زمان (مزدآباد یا اهورا مزدآباد ) نامیده شده است.

قدمت تاریخ آبادانی در منطفه میمه و روستای ویو به بیش از 2550 سال می رسید.

 (عصر هخامنشی).

به همین علت ریشه ی زبان مردم منطقه میمه و روستای زیادآباد(ویو) زبان عصر هخامنشی یعنی زبان فارسی باستان متاثر از زبان اوستایی است .

دین قبلی مردم این خطه زردشتی بوده است . هنوز بعد از 2550 سال بسیاری از اعتقادات سنتی و مراسم بومی موجود در منطقه بر گرفته شده  از عقاید زردشتیان است . لذا نژاد مردم منطقه اکثرا هنوز هم آریایی غیر مختلط است . تا سال های اخیر نیز اصالتا ازدواج ها و اختلاط نژاد در آن مشاهده نشده چرا که ازدواج درون گروهی اصل بوده و هنوز هم اعتقاد بر همین اصل استوار است .

بهره هوشی افراد منطقه در جمع به سمت عالی است و به خاطر  همین  نکته عموما افراد منطقه خود را با تمدن جدید وفق داده و از سطح فرهنگی بسیار یالایی برخوردار هستند.

 منبع : تاثیر زوال گویش محلی میمه بر فرهنگ میمه (محقق : مهدی یعقوبیان