آن چه که دانشمندان بدان معتقدند ان است که انسان عهد حجر که تازه از کوه سرازیر شده و دشت نشینی را اغاز کرده بود در همان مسیر کمانی شکل اطراف کویر سکنی کرده بوده است.قدیمی ترین مراکز سکنای مردم که تا این زمان طبق اثار و شواهد و تحقیقات با ستان شناسی ثابت شده است در کاشان (سیلک) و قم .ری و دامغان قرار دارد. و چنین به نظر می رسد که طبق شواهد اسمی و اداب و رسوم ماندگار از عصر قدیم میمه (و زیاد اباد ) و توابع ان نیز که شهری( وروستایی) در حاشیه کویر و ما بین رشته کوه کرکس در شرق و زاگرس در غرب ودر همان مسیر کمانی ذکر شده و از بلوک کاشان و جوشقان بوده احتمال قریب به یقین از قدیمی  ترین مراکز سکنای مردم پس از عهد حجر می باشد .

کنتو( دانشمند فرانسوی ) در مورد ساکنین سرزمین ایران به طور کلی چنین می گوید که: مردمانی در ایران می زیسته اند و بعد از ان اقوام اریایی از سیبری به ایران مهاجرت کردند در حالی که بدون کوچکترین جنگ و خونریزی زندگی مسالمت امیزی را در کنار هم اغاز نمودند کنتو این چنین برداشت می کند که مردمان بومی و اقوام اریایی مهاجر دارای کیش و فرهنگ و زبان مشترکی بوده اند تا جایی که به راحتی با یکدیگر زندگی و ازدواج می کرده اند در صورتی که اریاییان به ازدواج درون گروهی معتقد بوده و هستند در نتیجه اقوام بومی ساکن ایران نیز اریایی بو ده اند که قبل از ورود پارس ها. مادها و پارت ها در ایران ساکن شده بودند .وی هورامی ها ساکن کردستان را از جمله مردمان بومی ایران می داند .

اکنون با توجه به اشتراک زبانی میان قوم هورامی ( ساکن کردستان و کرمانشاه )

قم تالشی ساکن در شمال ایران و قوم تات در قسمت هایی از شمال غربی ایران و مرد مان منطقه میمه  (زیاداباد) در ااصفهان بر اساس عقل به این نتیجه می رسیم که اقوام ساکن در این مناطق همان اقوام بومی اولیه ایران پیش از مهاجرت اریایی ها بوده اند دلایل دیگر بر این مدعا این است که منطقه میمه (روستای ویو) در مسیر مهاجرت هیچ یک از سه دسته اقوام اریایی مهاجر واقع نشده است.

 منبع : تاثیر زوال گویش محلی میمه بر فرهنگ میمه (محقق : مهدی یعقوبیان)